Nú er byrjað enn eitt Kiwanisár og klúbbarnir vakna af sumarsvefninum hver af öðrum.Þessi  venjulegu haustverk eru sennilega langt komin hjá flestum og vonandi ekki margt sem hrjáir. Það er þó svo að í sumum klúbbanna er dálítið erfitt að ýta úr vör á haustin og byrja starfið með þeim röskleiksem þörf er á. Þetta verðum við varir við Smyrilsmenn eins og áreiðanlega margir fleiri. Þetta er þó ekki nein ástæða til að vera með svartsýni heldur frekar að nota þetta sem ástæðu til að spýta í lófanna og sækja fram. Það má ekki gleyma því sem gerir okkur að Kiwanismönnum; samheldni, vinátta og samvinna. Þetta sáum við ágætlega á þinginu sem fór fram á Mývatni og Húsavík í haust. Þarna kom saman stór hópur

og þrátt fyrir þetta venjulega smánöldur um þessi „útálandi” þing gat ég ekki betur séð en allir skemmtu sér hið besta og að þingið færi hið besta fram. Veðrið var raunar ekki til trafala þar sem íslenzk náttúra skartaði sínu besta og veit ég varla betri stað til að njóta hennar en einmitt þarna í faðmi fjallanna. Þó ekki séu kannski nógu margir svona þættir í klúbbstarfinu til að lyfta andanum þá eigum við að gera sem mest úr þessum sem við náum og búa þá lengur að þeim. Það er reyndar skylda okkar sem einstaklinga að ná sem mestu út úr starfi og leik og reyna að smita aðra með sama hætti. Við Borgnesingar (ég er reyndar sjálfur orðinn enn meiri sveitavargur en venjulegur Borgnesingur) höfum farið allvel af stað og komnir af stað með eina af okkar árlegu fjáröflun sem er sala á jólapappír. Einnig er á döfinni að halda áfram söfnun til kaupa á bíl til afnota fyrir fatlaða og hreyfihamlaða en að því máli höfum við unnið nú í þrjú ár eða svo.

Ef allt fer að vonum þá ætti það mál að draga til loka eða allavega að ná endasprettinum á yfirstandandi starfsári.

Klúbburinn tók þátt í K-lykilssölunni eins og vonandi allir klúbbar en árangur var ekki eftir væntingum og þar ugglaust ýmsu um að kenna. Mest er þó áríðandi að taka þátt í sem flestu sem hreyfingin er að gera og láta ekki mótbyr ráða för. Okkur tókst loks nú í haust að gera tilbúna heimasíðu klúbbsins sem er búin að vera í smíðum í nokkurn tíma. Það vill svo til að eiginkona forsetans okkar er heimasíðusmiður og vona ég að Dorrit og Laura séu ekki síður laghentar og aðstoðandi við sína eiginmenn. Ekki veitir þeim af körlunum. Allt um það þá er „Síðan“ klár ogvonandi ekki sem verst. Svo má alltaf bæta við og auka.

Umdæmisstjórnin er búin að skína á okkur sveitavarginn og komu þau í heimsókn nú í byrjun nóvember. Einnig kom til okkar hinn reffilegi svæðisstjóri Eddu (sem haldinn er vera trúnaðarmaður landvættanna í Hvalfjarðargöngum) og var okkur Smyrilsmönnum til halds og trausts á þessum fundi. Árlegur jólafundur er nú í pípunum en þá gerum við okkur glaðan dag og reynum hvað við getum að hindra ritarann í nákvæmri fundarritun svo ekki sé of mikið skjalfest af þeim fundi. Ekki svo að þar megi ekki allt sjá dagsins ljós en samt má oft salt kjöt liggja eins og sagt er. Ég vona að aðrir klúbbar hafi ekki verri stöðu en við og að sem flestir sjái líflega framtíð á komandi ári og árum. Við höfum aðeins viðrað það innan okkar hops að gera klúbbinn að blönduðum klúbbi (að því tilskyldu að einhver blúndan sé tilbúin til að vera innanum okkur)

og hefur þeirri umræðu ekki verið illa tekið. Það er því ekki öldungis óvíst nema við verðum orðnir að kvenfé-

lagi á næstu misserum eða svo. Hver veit. Það er víst talin tímaskekkja þessi karlaklúbbamenning og sennilega er það alveg rétt. Það kemur í ljós.

Einn er sá þáttur í starfi okkar Kiwanismanna sem mig langar til að minnast á hér í þessum pistli. Þar er

um að ræða framtíðarskipulag umdæmisstjórnarinnar sem mér virðist vera í nokkuð skemmtilegum farvegi

þar sem samvinna umdæmisstjóra, kjörumdæmisstjóra og verðandi kjörumdæmisstjóra er orðin nánari en hefur tíðkast til þessa. Ég komst að því á mínu svæðisstjóraári að ekki er allt eins kyrrt og fellt í yfirstjórninni og lítur út fyrir á yfirborðinu. Mismunur á milli manna veldur að sjálfsögðu mismunandi stjórnunaraðferðum og ef ekki er því varlegar farið er alltaf hætta á að spenna myndist á milli manna. Svo kemur að sjálfsögðu einnig til þessi mannlegi þáttur sem býr í okkur öllum að vilja láta okkar ljós skína og þá kannski helst aðeins skærar en náungans. Ljósið getur hinsvegar orðið svo skært að skuggi falli á næstu granna og urgur orðið af. Því held ég að svona samvinna á brúarvængnum ætti að verða bundin í skipuritinu og reyna þannig að búa svo um hnútana að ekki sé mikill birtumunur á Jóni og séra Jóni. Ég er ekki að tala um að menn geti ekki sýnt alla verðleika sem þeim finnst eiga við, heldur að ekki sé hægt að skuldbinda umdæmið eða hreyfinguna umfram einhver samþykkt mörk. Svo er aftur annað mál hver þau mörk skuli vera. Ég ætla ekki

að hætta mér útá þann hála ís að leggja þar til einhverja vitleysu og læt því staðar numið.

með bestu kveðjum hér úr Borgarfirðinum með ósk um að öll eigum við eftir að njóta

þessa starfsárs og komandi ára.

Með bestu Kiwaniskveðjum,

Einar Óskarsson

Kiwanisklúbbnum Smyrli

Borgarnesi